وجود یک پدر خوب میتواند نقش بسیار مهمی در رشد و پرورش فرزندان داشته باشد. اما نحوه برخورد پدران با فرزندان خود میتواند تاثیرات متفاوتی بر روی شخصیت و رفتار آنها بگذارد. دو نوع از سبکهای تربیتی پدران که بارها در تحقیقات روانشناسی مطرح شدهاند، پدران کنترلگر و پدران حمایتگر هستند. در این مقاله، به ۱۰ تفاوت اساسی میان این دو نوع پدر پرداختهایم.
۱. روش برخورد با آزادی فرزند
- پدر کنترلگر: تمایل دارند تا همه چیز را تحت کنترل خود بگیرند و به فرزندشان اجازه نمیدهند که به صورت مستقل تصمیم بگیرند.
- پدر حمایتگر: به فرزند خود آزادی عمل میدهند و به او فرصت میدهند تا در موقعیتهای مختلف خود تصمیمگیری کند.
۲. تعامل با اشتباهات فرزند
- پدر کنترلگر: ممکن است فرزند را به خاطر اشتباهاتش مجازات کنند و به ندرت اجازه دهند که فرزند از اشتباهاتش یاد بگیرد.
- پدر حمایتگر: به اشتباهات فرزند به عنوان فرصتی برای یادگیری نگاه میکنند و سعی میکنند او را در مسیر بهبود هدایت کنند.
۳. حمایت از استقلال فرزند
- پدر کنترلگر: سعی میکنند همه جنبههای زندگی فرزند خود را کنترل کنند و استقلال آنها را محدود میکنند.
- پدر حمایتگر: از رشد و استقلال فرزند حمایت کرده و اجازه میدهند تا فرزند به طور طبیعی به بلوغ برسد.
۴. برنامهریزی برای آینده فرزند
- پدر کنترلگر: برای فرزند خود مسیرهای از پیش تعیینشدهای را مشخص میکنند و هر تصمیمی که فرزند بگیرد، بر اساس این مسیرها است.
- پدر حمایتگر: به فرزند خود اجازه میدهند که خود برای آیندهاش تصمیم بگیرد و در این راه، از او حمایت میکنند.
۵. ایجاد فضای عاطفی
- پدر کنترلگر: ممکن است فضای خانه را تحت فشار قرار دهند و رابطهای سرد و دشوار با فرزند برقرار کنند.
- پدر حمایتگر: فضای خانه پر از محبت و درک متقابل است و فرزند احساس امنیت عاطفی و روانی دارد.
۶. نظارت بر فعالیتهای روزانه
- پدر کنترلگر: به دقت بر هر فعالیت فرزند نظارت دارند و ممکن است همیشه در حال بررسی کارهای او باشند.
- پدر حمایتگر: نظارت کمتری دارند و بیشتر بر ایجاد فضای اعتماد و آزادی در فعالیتهای روزانه فرزند تمرکز میکنند.
۷. نحوه برخورد با موفقیتها
- پدر کنترلگر: ممکن است موفقیتهای فرزند را تنها به عنوان نتیجه نظم و دقت در عملکرد او ببینند و کمتر به تلاش و اراده فرزند اهمیت دهند.
- پدر حمایتگر: موفقیتهای فرزند را جشن میگیرند و او را برای تلاشهایش تشویق میکنند.
۸. رویکرد به احساسات فرزند
- پدر کنترلگر: احساسات فرزند را نادیده میگیرند و بیشتر بر روی مسائل منطقی و تصمیمگیریهای عقلانی تمرکز میکنند.
- پدر حمایتگر: به احساسات فرزند گوش میدهند و به او کمک میکنند تا درک بهتری از احساسات خود پیدا کند.
۹. نحوه تشویق فرزند
- پدر کنترلگر: تشویقهایی که از جانب پدر کنترلگر میآید، بیشتر به سمت انجام صحیح کارها و نه به سمت شخصیت و تلاش فرزند متمایل است.
- پدر حمایتگر: تشویقهای پدر حمایتگر به فرزند کمک میکند تا اعتماد به نفس بیشتری پیدا کند و احساس ارزشمندی داشته باشد.
۱۰. اثر بلندمدت بر روان فرزند
- پدر کنترلگر: ممکن است فرزند در آینده مشکلاتی مانند اضطراب، عدم اعتماد به نفس و ترس از شکست را تجربه کند.
- پدر حمایتگر: فرزندانی که در این محیط رشد کردهاند، احتمالاً از اعتماد به نفس بالاتری برخوردار خواهند بود و توانایی مقابله با چالشها را خواهند داشت.
نتیجهگیری
با توجه به اینکه هر سبک تربیتی مزایا و معایب خاص خود را دارد، اما به طور کلی، پدران حمایتگر به فرزند خود استقلال، اعتماد به نفس و فضای امن برای رشد عاطفی و اجتماعی میدهند. از سوی دیگر، پدران کنترلگر ممکن است با داشتن قصد و نیت خوب، مانع از رشد طبیعی و آزاد فرزند شوند. مهم است که والدین بدانند که چطور میتوانند بهترین ترکیب از حمایت و هدایت را در راستای رشد کامل فرزند خود فراهم کنند.
